Το τέλος της προφητείας

Αλλά είπαμε ότι η προφητεία τελειώνει το φθινόπωρο του 34 μ.Χ. Τι έγινε τότε; Μετά το θάνατο του Χριστού και για τριάμυσι χρόνια, οι απόστολοι κήρυτταν το ευαγγέλιο στους Ιουδαίους. Τι μεγάλο το έλεος του Θεού να καλεί σε μετάνοια αυτούς που σταύρωσαν τον Υιό Του! Μεγάλα και θαυμαστά τα ελέη Του! Αρκετοί Ιουδαίοι μετανόησαν και πίστεψαν, αλλά οι ηγέτες του λαού Ισραήλ κυνήγησαν με πάθος τους απόστολους.

Το φθινόπωρο του 34 μ.Χ. έγιναν τρία πράγματα. Πρώτον, ο λιθοβολισμός του Στέφανου που περιγράφεται στις Πράξεις των Αποστόλων κεφάλαιο 7. Ο λιθοβολισμός αυτός έχει πολλά κοινά σημεία με την σταύρωση του Χριστού. Για παράδειγμα, και οι δύο καταδικαστικές αποφάσεις πάρθηκαν από το ανώτατο συνέδριο του Ισραήλ, και τις δύο φορές η κατηγορία ήταν βλασφημία, και στις δύο περιπτώσεις υπήρχαν ψευδομάρτυρες, και στις δύο περιπτώσεις η μαρτυρία των κατηγορούμενων (Χριστού, Στεφάνου) τελειώνει με τον Χριστό στα δεξιά του Θεού.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι σκοτώνοντας τον Στέφανο οι Ιουδαίοι έδειχνα ουσιαστικά το ίδιο πνεύμα ανομίας και ανυπακοής που έδειξαν θανατώνοντας τον Χριστό. Επιβεβαίωναν την απόρριψη του Θεού. Και όπως είπαμε νωρίτερα, το έλεος του Θεού είναι τεράστιο, αλλά έχει μέτρο, έχει όριο. Ο λιθοβολισμός του Στέφανου σημειώνει το τέλος του λαού Ισραήλ ως επιούσιου λαού του Θεού. Όχι επειδή θανάτωσαν τον Στέφανο, ούτε ακόμη επειδή θανάτωσαν τον Χριστό, αλλά επειδή αυτές οι πράξεις ήταν το επιστέγασμα της ανυπακοής τους ανά τους αιώνες.

Διωγμός και ευαγγελισμός!

Με τον θάνατο του Στέφανου, δύο πράγματα συνέβησαν, και τα δύο με μεγάλη συμβολική σημασία. Το ένα είναι ότι άρχισε μεγάλος διωγμός ενάντια στους Χριστιανούς, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι Χριστιανοί να φύγουν από την Ιερουσαλήμ όπου έμεναν και να πάνε στην Σαμάρεια όπου άρχισαν αν κηρύττουν το Ευαγγέλιο στους «ξένους» Σαμαρείτες, το πρώτο βήμα προς τον ευαγγελισμό των εθνών (Πράξεις 8:1-8). Το δεύτερο είναι ότι μπαίνει πλέον στο προσκήνιο ο απόστολος Παύλος, αρχικά ως διώκτης των Χριστιανών, αλλά σύντομα ως Χριστιανός ο ίδιος, που γίνεται ο απόστολος των εθνών.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο λιθοβολισμός του Στέφανου σημαίνει το τέλος μίας εποχής, της εποχής του λαού Ισραήλ, και την αρχή του μεγάλου ευαγγελισμού των εθνών. Όλα αυτά τα είχε προείπει ο προφήτης Δανιήλ. Όχι βέβαια με δική του σοφία ή πρόγνωση, αλλά εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα.

Η προφητεία κλείνει με αναφορές στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ που έγινε λίγα χρόνια αργότερα, το 70 μ.Χ. ως αποτέλεσμα των γεγονότων που αναλύσαμε παραπάνω: «ο λαός του ηγουμένου, όστις θέλει ελθεί, θέλει αφανίσει την πόλιν και το αγιαστήριον· και το τέλος αυτής θέλει ελθεί μετά κατακλυσμού, και έως του τέλους του πολέμου είναι διωρισμένοι αφανισμοί». Τι θλιβερός επίλογος σε έναν λαό που είχε δεχθεί τις ευλογίες του Θεού πλουσιότερα απ’ οποιονδήποτε άλλο!

Επίλογος

Η προφητεία του Δανιήλ 9:24-27 είναι πράγματι εντυπωσιακή. Γραμμένη το 539 π.Χ. προφήτεψε με απόλυτη ακρίβεια την προσταγή της ανοικοδόμησης της Ιερουσαλήμ που έγινε το 457 π.Χ., την ολοκλήρωση της ανοικοδόμησης του τείχους το 408 π.Χ., την βάπτιση του Χριστού το 27 μ.Χ., την σταύρωση Του το 31 μ.Χ. και το τέλος του λαού Ισραήλ ως επιούσιου λαού το 34 μ.Χ. με τον λιθοβολισμό του Στέφανου, καθώς και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους που έγινε λίγα χρόνια αργότερα.

Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια ούτε το αύριο, πόσο μάλλον το μέλλον 600 χρόνια μετά. Ο αλαζόνας νους θα προσπαθήσει να βρει κάποια δικαιολογία για να μην πιστέψει στον λόγο του Θεού. Ο καθαρός και ταπεινός νους όμως θα αναγνωρίσει την μεγαλοσύνη του Θεού και μαζί με τον προφήτη Ιωάννη θα αναφωνήσει, «μεγάλα και θαυμαστά τα έργα σου, Κύριε Θεέ παντοκράτωρα!». Εσύ φίλε σε ποια κατηγορία ανήκεις;

Διέδωσέ το

Έλα στη Σύναξή μας
Αίτημα προσευχής
Στείλε μια ερώτηση
Η ιστορία της απολυτρώσεως
Δωρεάν Καινή Διαθήκη