Εισαγωγή
Η Αγία Γραφή περιέχει δεκάδες προφητείες που εκπληρώθηκαν στη ζωή του Χριστού. Ίσως η πιο εντυπωσιακή είναι αυτή που διαβάζουμε στον προφήτη Δανιήλ 9:24-27. Παραθέτουμε τα εδάφια. Καθώς διαβάζουμε, καλό είναι να θυμόμαστε ότι ο προφήτης Δανιήλ έγραψε την συγκεκριμένη προφητεία περίπου το 539 π.Χ.
24 Εβδομήκοντα εβδομάδες διωρίσθησαν επί τον λαόν σου και επί την πόλιν την αγίαν σου, διά να συντελεσθή η παράβασις και να τελειώσωσιν αι αμαρτίαι, και να γείνη εξιλέωσις περί της ανομίας και να εισαχθή δικαιοσύνη αιώνιος και να σφραγισθή όρασις και προφητεία και να χρισθή ο Άγιος των αγίων.
25 Γνώρισον λοιπόν και κατάλαβε ότι από της εξελεύσεως της προσταγής του να ανοικοδομηθή η Ιερουσαλήμ έως του Χριστού του ηγουμένου θέλουσιν είσθαι εβδομάδες επτά και εβδομάδες εξήκοντα δύο· θέλει οικοδομηθή πάλιν η πλατεία και το τείχος, μάλιστα εν καιροίς στενοχωρίας.
26 Και μετά τας εξήκοντα δύο εβδομάδας θέλει εκκοπή ο Χριστός, πλην ουχί δι’ εαυτόν· και ο λαός του ηγουμένου, όστις θέλει ελθεί, θέλει αφανίσει την πόλιν και το αγιαστήριον· και το τέλος αυτής θέλει ελθεί μετά κατακλυσμού, και έως του τέλους του πολέμου είναι διωρισμένοι αφανισμοί.
27 Και θέλει στερεώσει την διαθήκην εις πολλούς εν μιά εβδομάδι· και εν τω ημίσει της εβδομάδος θέλει παύσει η θυσία και η προσφορά, και επί το πτερύγιον του Ιερού θέλει είσθαι το βδέλυγμα της ερημώσεως, και έως της συντελείας του καιρού θέλει δοθή διορία επί την ερήμωσιν.
“,”after_widget”:”
“,”before_title”:”
“,”after_title”:”
“,”widget_id”:”widget-0-0-3″}}’>
Φθινόπωρο 457 π.Χ.
Η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε το 586 π.Χ. και ο λαός Ισραήλ πήγε αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα. Οι βασιλιάδες της Περσίας εξέδωσαν τρία διατάγματα σχετικά με την επιστροφή του λαού Ισραήλ αλλά μόνο ένα επέτρεπε την ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ και αυτό δόθηκε το φθινόπωρο του 457 π.Χ. και μπορείς να το διαβάσεις στον Έζρα 7:18. Βρήκαμε λοιπόν την ημερομηνία έναρξης της προφητείας του Δανιήλ, 457 π.Χ.
“,”after_widget”:”
“,”before_title”:”
“,”after_title”:”
“,”widget_id”:”widget-0-0-7″}}’>
Τρεις περίοδοι
Συνεχίζουμε. Μέχρι στιγμής είδαμε την διάρκεια της προφητείας, 490 χρόνια, καθώς και το σημείο έναρξης, φθινόπωρο του 457 π.Χ. Καθώς η προφητεία ξεδιπλώνεται, βλέπουμε ότι χωρίζεται σε τρεις διαφορετικές περιόδους.
Πρώτη περίοδος
Η πρώτη περίοδος είναι 7 εβδομάδες, δηλαδή 49 χρόνια (7 Χ 7 = 49). Διαβάζουμε: «Γνώρισον λοιπόν και κατάλαβε ότι από της εξελεύσεως της προσταγής του να ανοικοδομηθή η Ιερουσαλήμ έως του Χριστού του ηγουμένου θέλουσιν είσθαι εβδομάδες επτά και εβδομάδες εξήκοντα δύο· θέλει οικοδομηθή πάλιν η πλατεία και το τείχος, μάλιστα εν καιροίς στενοχωρίας». Η δεύτερη περίοδος είναι 62 εβδομάδες, δηλαδή 434 χρόνια (62 Χ 7 = 434).
Η πρώτη περίοδος εκτείνεται από το 457 π.Χ. που ξεκινά η προφητεία μέχρι το 408 π.Χ. Σε αυτό το διάστημα, ανοικοδομήθηκε το τείχος της Ιερουσαλήμ «εν καιροίς στενοχωρίας», ακριβώς όπως το προείπε ο Θεός μέσω του Δανιήλ 100 χρόνια νωρίτερα.
Δεύτερη περίοδος
Οπότε η δεύτερη περίοδος των 434 χρόνων ξεκινά από το φθινόπωρο του 408 π.Χ. και τελειώνει το 27 μ.Χ. (408 π.Χ. + 434 χρόνια = 27 μ.Χ.). Μην ξεχνάμε ότι όταν πηγαίνουμε από το π.Χ. στο μ.Χ. δεν υπάρχει έτος 0, οπότε πάμε κατευθείαν από το 1 π.Χ. στο 1 μ.Χ.. Τι θα γινόταν το 27 μ.Χ.; Η προφητεία αναφέρει «έως του Χριστού του ηγουμένου».
Η λέξη «Χριστός» είναι τίτλος και σημαίνει «χρισμένος». Πότε χρίσθηκε ο Ιησούς από το Άγιο Πνεύμα και έγινε «χρισμένος» δηλαδή Χριστός; Το φθινόπωρο του 27 μ.Χ. Απίστευτο δεν είναι; Σίγουρα! Κάποιος όμως μπορεί να ρωτήσει, «και που το ξέρουμε ότι ο Χριστός βαπτίσθηκε το 27 μ.Χ.»;
Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο Χριστός γεννήθηκε γύρω στο 4 π.Χ. Επίσης, γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι γεννήθηκε το φθινόπωρο (αυτό θα το συζητήσουμε σε άλλη μελέτη). Ο ευαγγελιστής Λουκάς μας λέει ότι ο Χριστός ήταν περίπου 30 χρονών όταν βαπτίστηκε (Λουκά 3:23).
Όχι μόνο αυτό, αλλά ο Λουκάς μας λέει επίσης ότι ο Χριστός βαπτίστηκε το 15ο έτος της ηγεμονίας του Τιβέριου Καίσαρα (Λουκά 3;1). Ο Τιβέριος έγινε συν-ηγεμόνας με τον Αύγουστο Καίσαρ το 12 μ.Χ. Μέτρα 15 χρόνια και θα φτάσεις στο 27 μ.Χ. Απίστευτη η ακρίβεια της Αγίας Γραφής! Μάλιστα, ο Χριστός γνώριζε την προφητεία του Δανιήλ και πως αναφερόταν σε Αυτόν. Έτσι, μόλις βαπτίστηκε άρχισε να κηρύττει: «επληρώθη ο καιρός» (Μάρκο 1:15). Ποιός καιρός είχε «πληρωθεί» δηλαδή «εκπληρωθεί»; Η μόνη χρονολογημένη προφητεία που αναφέρεται στην βάπτιση του Χριστού είναι η προφητεία του Δανιήλ 9:24-27. Άρα λοιπόν ο Χριστός γνώριζε ότι η βάπτιση Του είναι εκπληρώσει αυτής της θαυμάσιας προφητείας.
“,”after_widget”:”
“,”before_title”:”
“,”after_title”:”
“,”widget_id”:”widget-0-0-11″}}’>
Η προφητεία προσθέτει ότι αυτή την εβδομάδα ο Χριστός θα στερέωνε την διαθήκη. «Διαθήκη» στην Αγία Γραφή είναι η υπόσχεση του Θεού να συγχωρέσει τις αμαρτίες μας και να μας κάνει λαό Του. Αυτό ακριβώς έκανε ο Χριστός στο σταυρό. Αλλά πρόσεξε, αν και η διαθήκη προσφέρεται σε όλους, δεν την δέχονται όλοι αλλά μόνο «εις πολλούς». Την δέχονται πολλοί, αλλά όχι όλοι. Αγαπητέ φίλε, δεν έχει και πολύ αξία να διαβάζεις για τον Θεό, να ζεις καλή ζωή, αλλά να μην έχεις την διαθήκη του Θεού επικυρωμένη πάνω σου. Πως γίνεται αυτό; Διάβασε τα σχετικά άρθρα μας.
Τέλος, η προφητεία μας λέει ότι «εν τω ημίσει της εβδομάδος», δηλαδή στη μέση της τελευταίας εβδομάδας, δηλαδή την άνοιξη του 31 μ.Χ. θα έπαυε η θυσία και η προσφορά. Τι σημαίνει αυτό;
Στο Ματθαίο 27:51 διαβάζουμε ότι όταν πέθανε ο Χριστός στο σταυρό, το καταπέτασμα του ναού στην Ιερουσαλήμ σχίσθηκε από πάνω μέχρι κάτω. Αυτό δεν έγινε τυχαία. Ήταν πράξη Θεού που σκοπό είχε να δείξει ότι ο ναός της Ιερουσαλήμ έπαυε πλέον να είναι ο οίκος του Θεού και οι θυσίες των αμνών δεν είχαν πλέον νόημα γιατί είχε πεθάνει ο Χριστός, ο πραγματικό Αμνός του Θεού. Από εκείνη τη στιγμή και πέρα κανείς δεν χρειάζεται, μάλιστα δεν πρέπει, να προσφέρει θυσία ζώων στο Θεό γιατί οι θυσίας συμβόλιζαν τη θυσία του Χριστού και αφού αυτή έγινε πραγματικότητα οποιαδήποτε άλλη θυσία είναι μια έμπρακτη άρνηση της θυσίας του Χριστού. Αυτό πρέπει να το σκεφθούν πολύ καλά οι Χριστιανοί που πιστεύουν ότι κάποια μέρα θα ξαναχτιστεί ο ναός στην Ιερουσαλήμ και θα αρχίσουν πάλι οι θυσίες ζώων. Επαναλαμβάνω ότι κάτι τέτοιο θα ήταν έμπρακτη άρνηση της θυσίας του Χριστού. Τελεία και παύλα.
“,”after_widget”:”
“,”before_title”:”
“,”after_title”:”
“,”widget_id”:”widget-0-0-15″}}’>
Διωγμός και ευαγγελισμός!
Με τον θάνατο του Στέφανου, δύο πράγματα συνέβησαν, και τα δύο με μεγάλη συμβολική σημασία. Το ένα είναι ότι άρχισε μεγάλος διωγμός ενάντια στους Χριστιανούς, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι Χριστιανοί να φύγουν από την Ιερουσαλήμ όπου έμεναν και να πάνε στην Σαμάρεια όπου άρχισαν αν κηρύττουν το Ευαγγέλιο στους «ξένους» Σαμαρείτες, το πρώτο βήμα προς τον ευαγγελισμό των εθνών (Πράξεις 8:1-8). Το δεύτερο είναι ότι μπαίνει πλέον στο προσκήνιο ο απόστολος Παύλος, αρχικά ως διώκτης των Χριστιανών, αλλά σύντομα ως Χριστιανός ο ίδιος, που γίνεται ο απόστολος των εθνών.
Βλέπουμε λοιπόν ότι ο λιθοβολισμός του Στέφανου σημαίνει το τέλος μίας εποχής, της εποχής του λαού Ισραήλ, και την αρχή του μεγάλου ευαγγελισμού των εθνών. Όλα αυτά τα είχε προείπει ο προφήτης Δανιήλ. Όχι βέβαια με δική του σοφία ή πρόγνωση, αλλά εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα.
Η προφητεία κλείνει με αναφορές στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ που έγινε λίγα χρόνια αργότερα, το 70 μ.Χ. ως αποτέλεσμα των γεγονότων που αναλύσαμε παραπάνω: «ο λαός του ηγουμένου, όστις θέλει ελθεί, θέλει αφανίσει την πόλιν και το αγιαστήριον· και το τέλος αυτής θέλει ελθεί μετά κατακλυσμού, και έως του τέλους του πολέμου είναι διωρισμένοι αφανισμοί». Τι θλιβερός επίλογος σε έναν λαό που είχε δεχθεί τις ευλογίες του Θεού πλουσιότερα απ’ οποιονδήποτε άλλο!
