Η Κυριακή είναι η κατ’ εξοχήν ημέρα αργίας στις Χριστιανικές χώρες. Και δεν είναι μόνο αργία, αλλά και θρησκευτική γιορτή. Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι η Κυριακή αργία είναι ειδωλολατρικής προέλευσης. Η ιστορία είναι συναρπαστική.
“,”after_widget”:”
“,”before_title”:”
“,”after_title”:”
“,”widget_id”:”widget-0-0-3″}}’>
1ο Βήμα: Ο Αιρετικός Μαρκίων
Ο Μαρκίων ήταν ένας αιρετικός και αντί-ιουδαίος διδάσκαλος του 2ου αιώνα με καταγωγή από τη Σινώπη του Πόντου. Εργάστηκε σε διάφορα μέρη και στη Ρώμη. Μιλούσε ενάντια στον Θεό της Αγίας Γραφής και ενάντια στου Ιουδαίους. Επειδή η τήρηση του Σαββάτου ήταν χαρακτηριστικό και των Ιουδαίων, μίλησε ενάντια στο Σάββατο, και στις Δέκα Εντολές.
Ο Μαρκίων τελικά εκδιώχθηκε από την εκκλησία ως αιρετικός και επέστρεψε στη Μικρά Ασία. Το κήρυγμα του όμως είχε μεγάλη επιρροή στη Ρώμη.
“,”after_widget”:”
“,”before_title”:”
“,”after_title”:”
“,”widget_id”:”widget-0-0-7″}}’>
3ο Βήμα – Ο «Μέγας» Κωνσταντίνος
Τέταρτος αιώνας μ.Χ. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, βαθειά διχασμένη. Μετά από σειρά εμφυλίων πολέμων ο Κωνσταντίνος γίνεται αυτοκράτορας ολόκληρης της αυτοκρατορίας. Οι προκάτοχοί του ήταν μεγάλοι διώκτες του Χριστιανισμού.
Ο Κωνσταντίνος όμως, ως πανέξυπνος πολιτικός που ήταν, καταλαβαίνει ότι αν θέλει να ευημερήσει πρέπει να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ ειδωλολατρών και Χριστιανών, που αποτελούν πλέον σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού.
Νομιμοποιεί τον Χριστιανισμό και τον χρηματοδοτεί πλουσιοπάροχα. Συγκαλεί τη Σύνοδο της Νίκαιας (325 μ.Χ.) για να λυθούν θεολογικές διαφορές στην οποία προΐσταται ο ίδιος με παρούσα την αστυνομία του, για κάθε ενδεχόμενο.
Έχει όμως ένα πρόβλημα. Οι ειδωλολάτρες έχουν ως ημέρα ανάπαυσης την Ημέρα του Ηλίου. Οι Χριστιανοί της Αυτοκρατορίας, με εξαίρεση τη Ρώμη (και ίσως την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου) έχουν το Σάββατο.
Το Διάταγμα του Μιλάνου – 7 Μαρτίου 321 μ.Χ.
Ο Κωνσταντίνος αναλαμβάνει δράση. Πριν ακόμη τη Σύνοδο της Νίκαιας, εκδίδει ένα διάταγμα σχετικά με την ημέρα λατρείας και ανάπαυσης, το 321 μ.Χ.: «Στην σεβάσμια Ημέρα του Ηλίου οι άρχοντες και ο λαός των πόλεων ας αναπαύεται, και όλα τα εργαστήρια ας είναι κλειστά. Στην ύπαιθρο όμως, οι αγρότες μπορούν ελεύθερα και νόμιμα να κάνουν τις δουλειές τους.» Θεσπίζει λοιπόν επίσημα την Ημέρα του Ηλίου ως αργία.
Η Σύνοδος της Λαοδικείας – 364 μ.Χ.
Ο πάπας της Ρώμης και κάποιοι άλλοι υψηλά ιστάμενοι κληρικοί στέκονται με το μέρος του. Στη Σύνοδο της Λαοδικείας, λίγα χρόνια αργότερα, το 364, επισημοποιούν πλέον την διάταξη του Κωνσταντίνου και με εκκλησιαστικό νόμο:
«Οι Χριστιανοί να μην ιουδαϊζουν αναπαύομενοι το Σάββατο, αλλά να εργάζονται αυτή την ημέρα. Αλλά την Ημέρα του Κυρίου, να την τιμούν. Και ως Χριστιανοί, όσο είναι δυνατόν, να μην εργάζονται αυτή την ημέρα. Αν όμως φανεί ότι ιουδαϊζουν θα αποκόπτονται από τον Χριστό.»
Εδώ βλέπουμε τρία πράγματα. Πρώτο, οι ιεράρχες ακολουθούν το παράδειγμα του Κωνσταντίνου θεσπίζοντας, με θρησκευτικό νόμο αυτή τη φορά, την πρώτη ημέρα της εβδομάδας ως αργία. Δεύτερο, και επειδή το «Ημέρα του Ηλίου» που χρησιμοποίησε ο Κωνσταντίνος ήταν άκρα ειδωλολατρικό, την μετονομάζουν σε Ημέρα του Κυρίου, δηλαδή Κυριακή. Έλα όμως που στην Αγία Γραφή Ημέρα του Κυρίου είναι το Σάββατο:
«NA θυμάσαι την ημέρα τού Σαββάτου, για να την αγιάζεις· έξι ημέρες να εργάζεσαι, και να κάνεις όλα τα έργα σου· η ημέρα, όμως, η έβδομη είναι Σάββατο του Κυρίου τού Θεού σου» (Έξοδος 20:8-10). Η 4η Εντολή ξεκαθαρίζει ότι Ημέρα του Κυρίου του Θεού είναι το Σάββατο. Ο Κωνσταντίνος όμως θέσπισε την Ημέρα του Ηλίου και η εκκλησία την μετονόμασε Ημέρα του Κυρίου, δηλαδή Κυριακή.
Τρίτο, όταν η Σύνοδος είπε «Οι Χριστιανοί να μην ιουδαϊζουν» τηρώντας το Σάββατο, τι δείχνει; Ακριβώς ότι οι Χριστιανοί το τηρούσαν! Και για να μεμφθούν αυτή την πρακτική τους ονόμαζαν «ιουδαϊζοντες». Θα το ξανασυναντήσουμε αυτό.
“,”after_widget”:”
“,”before_title”:”
“,”after_title”:”
“,”widget_id”:”widget-0-0-11″}}’>
Αντιφρονούντες
Παρά τις προσπάθειες επιβολής, πολλοί αντιστάθηκαν όπως είπαμε. Οι Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι συνέχισαν να τηρούν το Σάββατο για αιώνες μετά την απόφαση της Συνόδου της Λαοδικείας. Δύο χαρακτηριστικές αναφορές αρκούν για την ώρα.
Η πρώτη προέρχεται από τον εκχριστιανισμό των Βουλγάρων που ως γνωστόν εκχριστιανίσθηκαν από το Βυζάντιο, και κύρια από τους Θεσσαλονικείς Κύριλλο και Μεθόδιο. Οι Βούλγαροι διδάχθηκαν λοιπόν να αναπαύονται το Σάββατο σε αρμονία με την Αγία Γραφή και την πρακτική των πρώτων Χριστιανών.
Σε κάποια στιγμή, λόγω αντιπαλότητας με το Βυζάντιο, οι Βούλγαροι άρχισαν να φλερτάρουν με την Καθολική εκκλησία και ο τσάρος της Βουλγαρίας ήρθε σε αλληλογραφία με τον πάπα της Ρώμης η οποία υπάρχει και σήμερα.
Γράφει λοιπόν ο πάπας Νικόλας ο Α’ στον τσάρο της Βουλγαρίας ότι η ημέρα ανάπαυσης πρέπει να είναι η «Κυριακή» όχι το Σάββατο. Προσβεβλημένοι οι Έλληνες για αυτή την ανάμιξη, αφόρισαν τον πάπα! Άρα οι Βούλγαροι είχαν διδαχθεί την ανάπαυση του Σαββάτου!
Η δεύτερη αφορά τις σχέσεις Ελλήνων και Λατίνων. Τον 11ο αιώνα παραπονιούνταν οι Λατίνοι για τους Έλληνες ότι «κρατάτε το Σάββατο με τους Ιουδαίους, και την Κυριακή με εμάς» τους Λατίνους δηλαδή (Migne, Patrologia Latina, τόμος 145, σελ. 506). Κατηγορούσαν λοιπόν του Έλληνες ότι ιουδαϊζουν, όπως είχε κάνει νωρίτερα η Σύνοδος της Λαοδικείας!
Ο ιστορικός Neale στο βιβλίο του A History of the Holy Eastern Church,” τόμος 1, σελ. 731, αναφερόμενος στο μεγάλο σχίσμα του 1054 μ.Χ. γράφει: «Η τήρηση του Σαββάτου είναι, όπως γνωρίζουν όλοι, θέμα έντονης διαμάχης ανάμεσα στους Έλληνες και τους Λατίνους».
